Bu da benim hikayem...

[balyapan]

bcapin´isimli üyeden Alıntı

Baba tarafımın aşırı dindar ve yobaz bir çevre olması nedeni ile daha çok ufakken bile kulaktan dolma yobazca hikayeler hep hayatımın içinde olmuştur.
Benim dedem bir hocaydı şu sakallı takkeli ayagında mest ve lastikle dolaşan cinslerden. Ben ve kardeşim daha 7 yaşındayken hatta ilkokula başlamadan dedem tarafından din eğitimi almaya başladık. Annem ve babama " Eeee artık zamanı geldi e zaman başlıyoruz derslere?" diyerek eğitimere başladık. Arap alfabesini ögrendik ilk önce amme yasin tebareke derken kuran okumayı ögretti dedm bize ödevler veriodu çalışmamız için. Biz okudukça annemlerin hoşuna gidiyordu özellkle babamın daha çok gittiğini düşünüyorum.Fakat açıkçası derslerde çok sıkılıyordukverdigi ödevleri yapmıyorduk genelde çalışmıyorduk dedemde zaman zaman bizi şamarlıyordu kızıyordu. Dedem ölene kadar böyle gitti.Dedem ben 5. sınıftayken öldü ve 5. sınıfa kadar her yaz tatili böyle geçti.
Dedemin ve bizimkilerin kötüniyetleri tabiki yoktu onları yaptıgı her aile gibi kendi dogrularını her konudaoldugu kimi din konusundada çocuklarına dayatmak kendi istedikleri gibi bireyler yetiştirmekti. Tabi birazda dedmin istedigi gibi.
Ne yazıkki dedmin ölmesiyle din dersleri sona ermedi. Dedem öldkten sonraki yaz babam tarafınndan caminin kuran kursuna gönderildik benve kardeşim.

bu tür hikayeler artık şaşırtıcı değil.bu forumu takip edenler görür ki,genelde ateist olanların hayat hikayelerinde hep aile tarafı ''dindar ve yobaz'',kendileri de kuran kursuna gidenlerden oluyor hep.Tesadüfe bak: D