Ezberlediğim için ailemden ve yakın çevremden övgüler aldığım ve anlamını bilmediğim duaları, geceleri çocuksu korkularımı bertaraf etmek için okumadan uyuyamazdım. Yukarıda ‘ak sakallı, beyazlar içerisinde tonton bir dedenin var olduğunu ve beni koruduğu’nu bilmek derin bir huzur verirdi. Bu tam da çocukluğun mantıksız hayâl dünyasına has güven imgelemine uygun bir kurguydu.

Biraz daha büyüyünce zihnimde bir takım çelişkiler belirmeye başladı. Örneğin, Allah neden çeşitli dinler göndermişti; bir tane yetmiyor muydu? Sadece tek din göndermiş olsa ve onu İslamiyet’i koruduğu gibi korusa, böylece de insanlar arasında nifak ve ayrışma yaratmasaydı daha iyi ve mantıklı olmaz mıydı? Tüm bu sorular aklıma geldikçe onları kafamdan kovuyor ve “Tövbe tövbe!” diyordum.

Aydın bir ilahiyatçı olan aile dostumuza bunları sormaya ve karşılığında akla uygun gibi görünen cevaplar almaya başladıkça korkularım ve suçluluk duygum hafifliyor, kaybetmek üzere olduğum inancım yerine geliyordu.

Eğitimim ‘psikoloji’ üzerine olduğundan inancımla fazla oynamadım. Bana ‘içsel etkinlik sonucu ortaya çıkan inancın olumlu insan olmaya katkısı bulunduğu ve dini inancın insan ruhunun temel bir dinamiği olduğu’ öğretildi. Psikoloji bir bilim olarak inanç ve inançsızlık kavramlarını tahlil etmekten fazla bir şey vermedi bana.

Okul sonrası ilk yetişkinlik dönemlerimde dini araştıracak, irdeleyecek boş zamanlar içeren bir dönemim oldu. Kuran’ı doğru anlamak üzere çok kere üst üste okudum. Kafamı kurcalayanların ilki “Bütün alemler birleşseniz Kuran’ın bir tek ayetinin benzerini yazamazsınız”dı… “Hadi, yazın da göreyim!” der gibi bir havada söylenmişti… Oysa daha güzellerini, daha sevgi dolu ve insancıl olanlarını yazabileceğimi biliyordum…

Bunlar aklıma geldikçe tövbelere devam ediyor ve “Muhakkak bu ayetleri indiren yüceler yücesi Allah’ın bildiği ve bizim bilmediğimiz bir şeyler vardır.” diye diyordum. Bizim aklımız bu doğaüstü yaratıcıya yetmezdi. Fazla sorgularsam dinden-imandan olacak, çeşitli belalara uğrayacak, sonunda da cehenneme gidecektim. Ne kötü bir kaderdi!.. Zihnimi susturmalı ve akla uydurmaya devam etmeliydim.

O dönem Allah’a daha da bağlanabilmek için namaz kılmaya bile başlamıştım. Bir Kâbe motifli seccade ve birkaç başörtüsü edindim. Çare olmadı! Namaz kılarken bile şeytan rahat durmuyor, beni dürtüyordu. Bu ritüeli uygularken neden başımızı bağlıyorduk; Allah bizim bedenimizin her kıvrımını bilmiyor muydu?

Çok garip bir Allah’la karşı karşıyaydım. Bu ibadetlerin beni Allah’a yakınlaştıracağını tasarlamışken nasıl oluyordu da daha çok ayrılıyordum ondan?...

Senelerce oruç da tuttum bir Müslüman olarak.. Ta ki, bir akşamüzeri oruçlu halimle kızımı parka götürüp onun feci bir kazadan kıl payı kurtulmasına şahit olana kadar. Eğlenmek üzere gittiğimiz parkta -belki de- kızımın ölümüne neden olacaktım, oruç uğruna...

Tehlikelerden haberi olamayacak yaştaki kızım, kaydıraktan kayarak büyük çocukların birbirlerini hızla salladıkları salıncaklara doğru koşuyordu. Yaptığını gördüm ve engel olmak istedim ama o an kan şekerim ve tansiyonum düşük olduğundan sadece bakmaya yetmişti gücüm… Heyecandan ağırlaşmıştım; düştü düşecektim. Birden, olayı fark eden bir adamın hızla onu kucakladığını ve birlikte yere yuvarlandıklarını gördüm. Kızımı kurtarmıştı... Parktaki kalabalık başımıza toplanmış benim ‘ne biçim bir anne olduğumu’ tartışıyordu. Çok korkmuştum. O gün son oldu ve bir daha oruç tutmadım.

Çağdaş, reformist mealciler Kuran’ın kara deliklerini mütemadiyen yamamaya çalıştıkça ben de bundan sebeplenmeye ve aklımdaki soruları zoraki de olsa cevaplamaya çalışmaya devam ediyordum. Aksini düşünmeye, çelişkileri ortaya dökmeye, tartışmaya, sorgulamaya cesaretim yoktu halâ; korkularım beni kendimle yüzleşmekten alıkoyuyordu.

Artık bu durumdan rahatsız olmaya başlamıştım. Beni kendime getirecek, gerçeklerle yüzleştirecek, doğruları anlatacak birilerine ihtiyacım vardı. Bu arayış içerisindeyken kendimi Turan Dursun Sitesi’nde buldum. Allah’ın hikmeti miydi, neydi? Bana acımış ve doğru yolu göstermişti sonunda… Hiç yazı yazmadan siteyi ve tüm forumu dolaştım; kısa sürede de hatim ettim.

Düşüncelerim ve inancımda köklü değişimler meydana getiren şey sitedeki yazar arkadaşların yazıları oldu. Beni içlerinde kaybolmuş olduğum rüyalardan uyandırıp kendime getirdiler. Onlara hayatımın sonuna kadar minnettar kalacağım.

Bir kadın olarak İslamiyet’te zaten yerim yoktu veyahut yarım porsiyondu. Muhammed’in Allah’ının cariyeler, hanımlar ve evlatlıkların karıları konusunda sınır tanımadığı aşikârdı. Daha zayıf olan dişi cinse mirastan yarım pay belirlemiş, şahitliğini de yarım görerek ayırımcılık yapmıştı. Evet.. Muhammed’in Allah’ı ayrımcıydı.

Peygamberine, eşleriyle istediği sırayla beraber olabileceğini bile önerebiliyordu. Kendinden olmayanlarla savaşmayı, onları kırmayı -bırakın öğütlemeyi- mecbur bile tutuyordu. Cennet eril cinsin cinsine dönük isteklerinin turunç göğüslü kızlarca yerine getirildiği; içki alemlerinin yapıldığı, yiyecek ve içeceklerin bolca bulunduğu bir yerdi. Burada ‘Gılman’ denilen cinsiyetsiz oğlanlar bile vardı. Görevleri ve orada bulunuş amaçları neydi? Evet.. Muhammed’in tanrısı biraz değil çok fazla ‘large’tı…

“Tek ilah olduğu”nu iddia ettiği halde nedense ayetlerinde “Biz” diyebiliyordu. Kitabının bir yerinde ‘ehli kitap olan Yahudiler ve Hıristiyanlarla arkadaşlığa izin’ verirken bir diğer yerinde bunu yasaklıyor, zaman zaman da onların öldürülmelerini emrediyordu. Bir yerde “Hayır da şer de Allah’tan” derken bir yerde “Hayrın kendisinden, şerrin ise insanlardan olduğu”nu söylüyordu. Demek ki bu varlık çelişkilerle de doluydu.

Bizlere küfürler ediyor, kendine inandırmak için elinden gelen zulmü ardına koymuyordu. Bu çabasının sebebini hiç kavrayamamıştım. Sevgi ve saygı zaten hak getireydi. Artık midem bulanmaya, gözlerim kararmaya başlamıştı. Dönülmez akşamın ufkundaydım ve vakit de çok geçti. Allah mührünü tam kalbimin orta yerine basmış; gözlerimi körleştirmiş, kulaklarımı duymaz hale getirmişti? Hep iyi bir kul olmaya çalışıp çabalayan benden ne istemişti; neden yapmıştı bunu bana?

Ayrılıklar acılı olur ve gözyaşlarıyla son bulur genellikle; ama benimki gönül rahatlığıyla oldu. O terk ediş anındaki rahatlama ve iç huzurunu asla unutamam. Sanki üzerimden büyük bir yük kalkmıştı.

Hayatımın bundan sonrasında özgürüm. İnsan haklarının, hümanizmin, barışın hüküm sürdüğü bir dünya istiyorum; hiç değilse kendim için…

İkiyüzlülükle sömürülen İslam ülkeleri halklarının kötü ve zulümle yaşamalarını kendi penceremden seyrederken onlara acımayla karışık bir öfke duyuyorum. Tüm insanlığın en büyük düşmanı ve birer sömürü unsuru olan dinlerin adaletten dem vuran adaletsizliğinden, sevgiden bahseden sevgisizliğinden, iyilikten söz eden kötülüğünden, barışçı görünen savaşçılarından ve ikiyüzlülüğün her çeşidinden nefret ediyorum.

Hepimiz için karanlıklardan uzak, aydınlık, bilimle iç içe, yaşanabilir, özgür ve mutlu bir hayat istiyorum. Gerçeklerle yüzleşmekten korkmayan, aklı başında her bireyin kendini gerçekleştirmesi dileğiyle...

Sevgiler…